Historia Luksemburga obejmuje 1000 lat — od zamku Lucilinburhuc w 963 r., przez panowanie burgundzkie, hiszpańskie, austriackie, francuskie, niemieckie, do współczesnego państwa założycielskiego UE.
Początki (963–1437)
963 — Zygfryd, hrabia Ardenów, nabył skałę Lucilinburhuc („mały zamek") gdzie zbudował swój zamek. Dom Luksemburski liczy kilku cesarzy rzymskich: Henryk VII, Karol IV (który założył Uniwersytet Karola w Pradze), Zygmunt.
Obce panowania (1437–1815)
Luksemburg przeszedł kolejno do Burgundów (1443), hiszpańskich Habsburgów (1506), austriackich Habsburgów (1714), Republiki Francuskiej (1795). Strategiczna twierdza — nazywana „Gibraltarem Północy".
Wielkie Księstwo (1815–1890)
Kongres Wiedeński 1815 — Luksemburg stał się Wielkim Księstwem, w unii personalnej z Holandią. Niepodległość uznana 1839 (Traktat Londyński). Ostateczna secesja 1890 — dynastia Nassau-Weilburg.
Dwie wojny światowe
I WŚ — niemiecka okupacja 1914-1918 mimo neutralności. II WŚ — nazistowska okupacja 1940-1945, deportacje. Ofensywa w Ardenach 1944-45 — ciężkie walki na południu kraju.
Państwo założycielskie UE
Współzałożyciel NATO 1949, Beneluksu, EWWiS 1951, UE (Traktat Rzymski 1957). Miasto Luksemburg siedziba kilku europejskich instytucji: Trybunał Sprawiedliwości, EBI, Eurostat.
Współczesny Luksemburg
645 000 mieszkańców, PKB na mieszkańca $135 000 (najwyższy w UE). Europejskie centrum finansowe. 3 języki oficjalne: luksemburski, francuski, niemiecki. Wielki Książę Henryk od 2000. 50% populacji to obcokrajowcy.